Η ποίηση, η φιλοσοφία, ίσως κι η μουσική
είναι μια αναρρίχηση του σώματος
βαθιά μέσα στο πνεύμα.

Οι σιωπές των κραυγαλέων, 2009.

*Τα γρανάζια της πόλης

Για δες απ’ το παράθυρό σου,

τα γρανάζια της πόλης και τα φώτα,

ρίξε μια ματιά στους περαστικούς.

Κι ύστερα βρες το παράπονό σου

μες τη σκόνη και των ιδρώτα,

μήπως και βρεις τους κυνικούς.

Μην τους ρωτάς διόλου για το σήμερα,

δεν τους απομένει τίποτα απ’ το χθες,

γιατί ειν’ οι εικόνες του απόμακρες,

γιατί ειν’ οι μνήμες τους θολές.

Κάτσε μπρος στο μικρό σου τζάκι

κι ας τη φωτιά του να σε καίει,

κάνε την πιο απίθανη ευχή.

Ριξ’ την μες τη φλόγα και τη στάχτη,

δες την που παύει ν’ αναπνέει

κι ας την στον αέρα να χαθεί.

Κάρβουνα έχουν γίνει όλες οι ευχές μας,

κάρβουνα οι μικρές κι μεγάλες μας στιγμές

Μα τις ζητάμε καμιά φορά να ζεσταθούμε

κι ας μας αφήνουνε σημάδια και πληγές.

Φωτογραφία: Χρ. Μαρκαντώνης

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Πρώτη Ποιητική Τριλογία Σε Άσπρο Μαύρο Και Κόκκινο.


ΟΤΑΝ ΑΚΡΟΒΑΤΩ πάνω σε μια σκέψη αίμα
νομίζω πως υπνοβατώ στην πιο στεγνή αλήθεια
κι όταν ταυτίζομαι μ' έναν φυλακισμένο φόβο
με περιτριγυρίζουν πόρνες οι ιδέες.


ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ καταγίνομαι με παράξενες δαιμόνιες ιδέες,
δε με γεμίζουν φόβο
αντικατοπτρίζομαι στη μέρα.
Ελπίζω, αν αποβληθώ απ' τον κόσμο κι απ' τη σκέψη,
θα βρω τον τρόπο να αποτοξινωθώ από την τρέλα.
Κι όλο συλλαμβάνω σχιζοφρενείς ιδέες,
μετά ζω
πεθαίνω
και ξαναζώ.
Ίσως κάτω απ' το σιγόβρασμα κάποιου ονείρου.


ΈΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ όλοι πλανόδιοι είμαστε
κι εγώ κι εσύ και τα δέντρα, τα πουλιά, το κύμα.
Έτσι κι αλλιώς έπρεπε να 'ρθούμε κι ήρθαμε
κι ύστερα οι εποχές, οι μήνες και τα χρόνια.
Όπως και να 'χει και αύριο εδώ θα είμαστε,
θα συζητάμε για τα αστέρια, τους πίνακες, τους κήπους.
Έτσι κι αλλιώς πάντα μόνοι ήμασταν
στις γειτονιές που παίζαμε με τη σιγαλιά και τη σιωπή μας.
Έτσι κι αλλιώς σαν πλανόδια σπουργίτια μεγαλώσαμε,
στις ερημιές
και στις πλανόδιες μνήμες της ζωής μας...


Αποσπάσματα από το Σιγόβρασμα Ονείρου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου